پارلمان‌نیوز: مرحوم آیت الله توسلی، مسئول دفتر امام خمینی(ره) در گفتگویی كه حدود دو سال پیش انجام داده و اینك در هفته نامه «مثلث» به چاپ رسیده، به روایت حمله برخی اعضای جنبش «خلق مسلمان» به سوی منزل امام خمینی(ره) در قم پرداخته است.

به گزارش آینده، وی در این باره می گوید: ملاقات های حضرت امام ابتدا در مدرسه فیضیه قم انجام می شد، البته در مدرسه فیضیه جای محدودی بود، ولی بعد از ظهرها ملاقات امام(ره) آنجا انجام می شد با جمعیتی كه از سراسر كشور می آمدند.

امام (ره) می رفتند طبقه دوم مدرسه و مردم ایشان را زیارت می كردند. جایگاهی درست كرده بودیم كه امام (ره) در آن جایگاه قرار می گرفتند و سخنرانی می كردند. دراین مدت كوتاه، ملاقات ها این طور ادامه یافت تا این كه یك روز به علت كثرت جمعیت چند نفری از خانم ها زیر دست و پا ماندند و جانشان را از دست دادند. حضرت امام(ره) وقتی از این موضوع خبردار شدند، دیگر ملاقات های مدرسه فیضیه را قطع كردند و ملاقات ها در خانه محل سكونت حضرت امام ادامه یافت، آن خانه آن موقع نزدیك رودخانه قم بود و زمین وسیعی بود كه مردم می آمدند آنجا می ایستادند و امام بالای بام می رفتند و از آنجا ملاقات ها انجام می گرفت و امام از روی همان پشت بام سخنرانی می كردند، حتی خبرنگارهای خارجی هم همانجا می آمدند.

این رویه در قم ادامه داشت تا این كه كسالت حضرت امام(ره) پیش آمد. ابتدای كسالت ایشان از اینجا شروع شد كه امام(ره) ملاقات داشتند با اهالی خلخال و ایشان مشغول بودند كه سروصدایی بلند شد و امام(ره) رو كردند به من و گفتند: چیه؟ من سوال كردم و گفتم كه «خلق مسلمان» دارند حمله می كنند به طرف منزل شما؟

امام خیلی متأثر شدند و فرمودند كه كسی متعرض آن ها نشود و هر كاری خواستند بكنند. البته خبر حركت جمعیت خلق مسلمان به سمت منزل امام(ره) خیلی زود به مردم قم رسید و پایین شهر قم در دفاع از امام(ره) حركت كردند.

جلوی در خانه امام(ره) كاری كردند كه آنها فوراً فرار كردند و حتی به طرف تهران رفتند. آن روز تظاهرات عجیبی در قم به دفاع از امام(ره) انجام گرفت. ولی عصر همان روز امام از ناراحتی به بیماری قلبی مبتلا شدند، در نتیجه ملاقات ها در قم تعطیل شد.

آیت الله توسلی در بخش دیگری از این گفتگو به نظر امام خمینی(ره) درباره شنود مكالمات و حجیت آن پرداخته و می گوید: روزی یك عده ای شكایت كرده بودند و عده ای از بچه های اوین هم پیش امام آمدند، آنها گفتند آقا ما شنود گذاشتیم و فلان كس چه حرف هایی زده است. امام(ره) ناراحت شدند و گفتند: شنود گذاشتید؟ با چه اجازه ای شما به حرف مردم گوش می دهید؟ گفت آقا: عین صدای خودش است، ما برایتان بیاوریم. امام(ره) گفتند: بسیاری از افراد هستند قدرت تقلیدشان آنقدرقوی است كه می توانند مثل افراد صحبت كنند و این دلیل شرعی می شود؟ امام مثل آوردند و گفتند یكی از دوستان ماست كه عین آقای بروجردی صحبت می كند، در تقلید قوی است و اینجور افراد زیاد هستند.این ها اصرار كردند، امام(ره) تند شدند و گفتند همین جا می گویم بخوابانند و تعزیرتان كنند. گفتند به یك مسلمان دارید نسبت می دهید و می گویید از راه شنود فهمیدم، فلان كار خلاف كرد.

اصلا شما چه حقی داشتید شنود بگذارید و ثانیاً اگر شنود هم شود، دلیل شرعی نمی شود، همینجا می گویم تعزیرتان كنند. امام(ره) در مقابل كار خلاف این تندی ها را هم داشت.

 مسئول دفتر بنیانگذار جمهوری اسلامی، در بخش دیگری از این گفتگو به ماه های پایان عمر امام اشاره كرده و می گوید: بعد از آن كه امام(ره) قطعنامه را پذیرفتند و گفتند جام زهر را نوشیدم، من دیگر خنده به لب ایشان ندیدم و ملاقات ها معمولاً بدون صحبت بود و بیشتر به خانواده شهدا اختصاص داشت. چرا كه امام(ره) فرموده بودند همیشه برای ملاقات با خانواده شهدا آماده هستند. در ملاقات با خانواده شهدا، بعضی وقت ها امام(ره) صحبت می كردند و وقتی هم صحبت نمی كردند، آقای كروبی سخنرانی می كردند و اگر آقای كروبی نمی امدند من صحبت می كردم و آن اواخر دیگر امام(ره) اصلاً صحبت نمی كردند. امام آن اواخر به من گفتند كه دیگر حال نداردند و خسته اند. آن اواخر واقعاً امام خسته شده بودند.